בשורת הגאולה מח: הבדלים בין גרסאות בדף

ווי מ'האט שוין גערעדט מערערע מאָל (ובפרט אין די לעצטע חדשים און וואָכן): לויט דער הודעה פון חז"ל<ref name=":0">סנהדרין צז, ב.</ref> אז ס'איז שוין "כלו כל הקיצין", און די הודעה פון כ"ק מו"ח אדמו"ר נשיא דורנו, אַז מ'האט שוין אויך תשובה געטאָן, ביז אַז מ'האט שוין פאַרענדיקט אַלע עניני עבודה (אפילו "צופוצן די קנעפ"<ref name=":1">ראה שיחת שמח"ת תרפ"ט.</ref>), און מ'שטייט גרייט צו קבלת פני משיח צדקנו – איז איצטער די עבודה און שליחות: צו זיין גרייט בפועל צו מקבל זיין פני משיח צדקנו '''בפועל ממש'''!

ווי מ'זעט דאָס אויך (כמדובר כמ"פ) אין דעם וואָס אין די מאורעות העולם ווערן מקויים כמה סימנים אויף דער גאולה, אנהויבנדיק פון דעם סימן (אין ילקוט שמעוני<ref name=":2">ישעי' רמז תצט.</ref>) אַז "הגיע זמן גאולתכם" פון דעם וואָס "מלכיות מתגרות זו בזו"<ref name=":3">מדרש לקח טוב לך לך יד, א. וראה גם ב"ר פמ"ב, ד.</ref>, בפרט אין די מדינות הערביים.

. . . און מ'זעט בפועל ווי עס איז געוואָרן און עס ווערט דער "ילחום מלחמת ה'"<ref name=":4">רמב"ם הל' מלכים פי"א ה"ד.</ref> וינצח בכמה וכמה ענינים – ודוקא מתוך מלחמה של שלום. און נצחון איז אויך מלשון נצחיות, פאַרבונדן מיט דעם גילוי פון "נצח": נ' – גילוי שער הנו"ן, צ' – שנת הצדי"ק (ווי אידן האָבן אָנגערופן דעם יאָר), און ח' – דער גילוי פון משיח צדקנו, וואָס איז פארבונדן מיט מספר שמונה (שמונה נסיכי אדם<ref name=":5">סוכה נב, ב.</ref>).

און דאָס איז: ע"פ הידוע אז "בכל דור ודור נולד אי מזרע יהודה שהוא ראוי להיות משיח לישראל"<ref name=":6">פי' הברטנורא למגילת רות.</ref>, "א' הראוי מצדקתו להיות גואל וכשיגיע הזמן יגלה אליו השי"ת וישלחו כו'"<ref name=":7">ראה שו"ת חת"ס חו"מ (ח"ו) בסופו (סצ"ח). וראה שד"ח פאת השדה מע' האל"ף כלל ע' ועוד.</ref>, וע"פ הודעת כ"ק מו"ח אדמו"ר נשיא דורנו, דער איינציגער שליח שבדורנו, דער איינציגער משיח שבדורנו, אז מ'האט שוין אַלץ פאַרענדיקט – איז פאַרשטאַנדיק אַז ס'הויבט זיך אן מקויים ווערן דער "שלח נא ביד תשלח"<ref name=":8">שמות ד, יג.</ref>, די שליחות פון כ"ק מו"ח אדמו"ר. און דערפון איז מובן, אַז די איינציקע זאַך וואָס איז איצטער געבליבן אין דער עבודת השליחות, איז: '''צו מקבל זיין פני משיח צדקנו בפועל ממש''', בכדי ער זאל קענען מקיים זיין שליחותו בפועל און אַרויסנעמען אַלע אידן פון גלות!

ווי אונטערשטראכן אין דעם נושא הכינוס – "כל ימי חייך '''להביא''' לימות המשיח"<ref name=":9">ברכות פ"א מ"ה.</ref>: אַלע עניני עבודה (בכל ימי חייך, ובכל יום עצמו – בכל פרטי ושעות היום) דאַרפֿן זיין דורכגענומען מיט "להביא לימות המשיח", ניט בלויז "לרבות" (ווי עס שטייט בכ"מ), אַז ער (דער שליח) שטייט און ווארט ביז משיח וועט קומען און דעמולט וועט ער אין דעם איינטייל נעמען און דערפון הנאה האָבן וכו', נאָר – "'''להביא'''", ער טוט כל התלוי בו צו '''ברענגען''' "לימות המשיח" לשון רבים, ניט בלויז די התחלה פון איין טאָג נאָר פון ימות (ל' רבים) – ימות המשיח (און ניט נאר ווען משיח איז "בחזקת משיח"<ref name=":4" />, נאָר אַלע ימות המשיח – אויך די שלימות פון "משיח ודאי"<ref name=":4" /> וכו').

. . . ועוד ועיקר: וויבאלד אַז מ'האט שוין פאַרענדיקט די עבודת השליחות – קומט צוגיין יעדער שליח צו דעם משלח האמיתי, דער אויבערשטער, און איז מודיע: עשיתי את שליחותי, און איצטער איז געקומען די צייט אַז דו כביכול זאָלסט טאָן דיין שליחות [װאָס אויך דער אויבערשטער איז אַ שליח ("מגיד '''דבריו''' ליעקב גו'<ref name=":10">תהלים קמז, יט. וראה שמו"ר פ"ל, ט.</ref>), און צוזאַמען מיט די '''עשר''' ספירות – אין עצמות ומהות אַליין כביכול משיח צדקנו]: "שלח נא ביד תשלח" – שיק אונז משיח צדקנו בפועל ממש!

און אפילו אויב עס קען נאך זיין אַ ספק אַז דער אויבערשטער וויל האַלטן אידן נאָך אַ רגע אין גלות צוליב דעם גודל הנחת רוח והנאה וואָס די עבודה אין גלות פאַרשאַפט אים – שרייט אַ איד: "כל מה שיאמר לך הבעה"ב עשה חוץ מצא"<ref name=":11">פסחים פו, ב.</ref>, אַלץ וואָס דער בעה"ב זה הקב"ה זאָגט דאַרף מען טאָן "חוץ מצא", צו בלייבן נאָך אַ רגע ח"ו במצב פון "צא" בחוץ פון שולחן אביהם, מען בעט און מען מאָנט כביכול באַ דעם אויבערשטן: "שלח נא ביד תשלח" – בשנת '''ובתחלתה''' ה"יד תשלח" און ברענג '''שוין''' די גאולה האמיתית והשלימה!