לקוטי שיחות חלק א/מקץ: הבדלים בין גרסאות בדף

און אפילו דער וואס איז אין אזא מצב וואס אויף אים שטייט{{הערה|[[לקוטי אמרים פרק יז|תניא פי"ז]].}} "אי אפשר... להתחיל לעבוד ה' בלי שיעשה תשובה על העבר תחלה", פונדעסטוועגן פסק'נט דער אלטער רבי אין תניא{{הערה|[[לקוטי אמרים פרק לט|פל"ט]].}} – פנימיות התורה, און אין שולחן ערוך{{הערה|הל' ת"ת פ"ד ה"ג.}} – גליא דתורה, אז אויך '''ער''' זאל לערנען תורה און מקיים זיין מצות. כאטש אז דערווייל איז ער מוסיף כוח כו', מכל מקום איז ער דאך זיכער שלא ידח ממנו נדח, און דעמאלט וועט דאך אויך זיין תורה און מצות צוריקקערן זיך מיט אים.

הגם אז מיט דורות פריער האט מען ניט געקענט אנהויבן לערנען פנימיות התורה ביז מען איז פריער דורכגעגאנגען כמה וכמה הכנות, איז אבער אין די היינטיקע דורות "מצוה לגלות זאת החכמה"{{הערה|[[אגרת הקודש סימן כו|אגה"ק סכ"ו]] אין נאמען פון אריז"ל.}} (א מצוה צו אנטפלעקן די דאזיקע חכמה), ובפרט, נאך דער התגלות פון תורת החסידות דורך דעם בעש"ט און כ"ק אדמו"ר הזקן און זייערע נאכפאלגער, איז דאס געווארן אזוי ווי אלע חלקים פון תורה וואס יעדער איד איז דאך מחויב לערנען '''אלע''' חלקים פון תורה{{הערה|זע הל' ת"ת לרבנו הזקן פ"א ס"ד.}}.

און אין עולם הזה גופא – האט מען '''פאר''' גלות מצרים ניט געקענט מקבל זיין די תורה, נאר דוקא דורכן '''כור הברזל''' פון גלות מצרים איז מען געווארן כלים אויף קבלת התורה, און ווי עס דרש'נען{{הערה|שבת פח, ב.}} רז"ל, אז פארוואס האבן אידן מקבל געווען די תורה – ווייל למצרים ירדתם כו'.

ביי מתן תורה שטייט{{הערה|מכילתא דרשב"י (וראה ג"כ מכילתא) יתרו יט, יא. דברים רבה פ"ז, ח.}}, אז אויב עס וואלט געווען ששים ריבוא חסר אחד – זעקס הונדערט טויזנט ווייניקער איינער – (ווען דער '''אחד''' וואלט ניט געווען) וואלט ניט געגעבן געווארן די תורה חס ושלום אפילו צו משה'ן. וואס דאס איז דאך מרומז אין פסוק{{הערה|[[במדבר פרק יא|במדבר יא, כא]].}}, שש מאות אלף רגלי העם אשר '''אנכי בקרבו''', אז דורך דעם וואס עס זיינען געווען '''אלע''' שש מאות אלף, אויך די רגלים (פיס), און דער עיקר די רגלים (ווי עס ווערט אין אן אנדער ארט דערקלערט די מעלה פון דגל – קבלת עול), איז געגעבן געווארן די תורה וואס הויבט זיך אן מיט אנכי, אז עס איז נמשך געווארן דער "אנכי" צו משה'ן.