2,086
עריכות
לקוטי שיחות חלק א/חיי שרה: הבדלים בין גרסאות בדף
קפיצה לניווט
קפיצה לחיפוש
מ
החלפת טקסט – "[[תורה אור/" ב־"[[תורה אור (אדמו"ר הזקן)/"
מ (החלפת טקסט – "{{לקוטי שיחות חלק א}}↵== " ב־"{{לקוטי שיחות חלק א}} == פרשת ") |
מ (החלפת טקסט – "[[תורה אור/" ב־"[[תורה אור (אדמו"ר הזקן)/") |
||
| שורה 122: | שורה 122: | ||
צו תפילין דארף אבער אויך א תלמיד חכם אנקומען, ווייל תפילין איז דאך משעבד זיין קאפ און הארץ, און דאס טוט אויף דעם פארבונד פון דעם כוח פון אויבן מיט דעם '''מענטש''', אנדערש ווי א ספר תורה וואס איר ענין איז דער פארבונד פון דעם דאזיקן כוח מיט '''וועלט'''. | צו תפילין דארף אבער אויך א תלמיד חכם אנקומען, ווייל תפילין איז דאך משעבד זיין קאפ און הארץ, און דאס טוט אויף דעם פארבונד פון דעם כוח פון אויבן מיט דעם '''מענטש''', אנדערש ווי א ספר תורה וואס איר ענין איז דער פארבונד פון דעם דאזיקן כוח מיט '''וועלט'''. | ||
טז. דאס וואס ביי אברהם אבינו איז ביי דער שבועה ניט געווען קיין ספר תורה און תפילין נאר די מצות מילה דוקא – וועט מען עס פארשטיין דורך דער הקדמה פון דער באוואוסטער קשיא{{הערה|געבראכט אין [[תורה אור/לך לך#בעצם היום הזה נמול אברהם|תורה אור פ' לך ד"ה בעצם היום הזה]].}}: וויבאלד אז אברהם אבינו האט דאך מקיים געווען די גאנצע תורה{{הערה|יומא כח, ב.}}, פארוואס האט ער געווארט מיט מצות מילה ביז דער אויבערשטער וועט אים הייסן? | טז. דאס וואס ביי אברהם אבינו איז ביי דער שבועה ניט געווען קיין ספר תורה און תפילין נאר די מצות מילה דוקא – וועט מען עס פארשטיין דורך דער הקדמה פון דער באוואוסטער קשיא{{הערה|געבראכט אין [[תורה אור (אדמו"ר הזקן)/לך לך#בעצם היום הזה נמול אברהם|תורה אור פ' לך ד"ה בעצם היום הזה]].}}: וויבאלד אז אברהם אבינו האט דאך מקיים געווען די גאנצע תורה{{הערה|יומא כח, ב.}}, פארוואס האט ער געווארט מיט מצות מילה ביז דער אויבערשטער וועט אים הייסן? | ||
דער תירוץ אויף דעם איז, לויט דעם וואס ס'איז באוואוסט וועגן דעם אויפטו פון מתן תורה אויף די מצוות וועלכע די אבות האבן מקיים געווען נאך פריער. פאר מתן תורה איז געווען די גזירה אז בני רומי לא ירדו לסוריא ובני סוריא לא יעלו לרומי{{הערה|שמות רבה פי"ב, ב.}}, ד.ה. אז עס זאל ניט זיין קיין פארבונד פון רוחניות מיט גשמיות, און ביי מתן תורה איז די דאזיקע גזירה בטל געווארן. עס איז געווארן א מעגלעכקייט אויף אזא פארבונד. מתן תורה האט אויפגעטאן אז אויב א איד איז מקיים א מצוה מיט א גשמיות'דיקע זאך, ווערט דער דבר הגשמי – הייליק. | דער תירוץ אויף דעם איז, לויט דעם וואס ס'איז באוואוסט וועגן דעם אויפטו פון מתן תורה אויף די מצוות וועלכע די אבות האבן מקיים געווען נאך פריער. פאר מתן תורה איז געווען די גזירה אז בני רומי לא ירדו לסוריא ובני סוריא לא יעלו לרומי{{הערה|שמות רבה פי"ב, ב.}}, ד.ה. אז עס זאל ניט זיין קיין פארבונד פון רוחניות מיט גשמיות, און ביי מתן תורה איז די דאזיקע גזירה בטל געווארן. עס איז געווארן א מעגלעכקייט אויף אזא פארבונד. מתן תורה האט אויפגעטאן אז אויב א איד איז מקיים א מצוה מיט א גשמיות'דיקע זאך, ווערט דער דבר הגשמי – הייליק. | ||
| שורה 152: | שורה 152: | ||
ער מאכט ביי זיך א חשבון אז איסורים איז ער דאך ניט עובר, ווי דער לשון אין מאמר איז, ולא עבר עבירה מימיו, און בפרט אז ער לערנט תורה און איז מקיים מצוות, האט ער דאך אפגעגעבן דעם אויבערשטן אלץ וואס אים קומט, און די איבעריקע איז זיין אייגענער כוח – זאגט מען אים אז אלץ וואס ער פארמאגט, און זיין גאנצע מציאות, איז ניט זיין כוח און שטארקייט, נאר ער מוז מודה זיין אז דאס גאנצע געהערט צום אויבערשטן, און ממילא מוז ער אים אלץ אפצאלן. | ער מאכט ביי זיך א חשבון אז איסורים איז ער דאך ניט עובר, ווי דער לשון אין מאמר איז, ולא עבר עבירה מימיו, און בפרט אז ער לערנט תורה און איז מקיים מצוות, האט ער דאך אפגעגעבן דעם אויבערשטן אלץ וואס אים קומט, און די איבעריקע איז זיין אייגענער כוח – זאגט מען אים אז אלץ וואס ער פארמאגט, און זיין גאנצע מציאות, איז ניט זיין כוח און שטארקייט, נאר ער מוז מודה זיין אז דאס גאנצע געהערט צום אויבערשטן, און ממילא מוז ער אים אלץ אפצאלן. | ||
און אויף דעם איז די שבועה פון לשון שובע (זאטקייט) וואס מען גיט אים א כוח פון אויבן, הקב"ה עוזרו, דער אויבערשטער העלפט אז מען זאל האבן די איבערצייגונג אז קיין אייגענע איז אינגאנצן ניטא, און ממילא מוז מען פון אלע ענינים פון דער וועלט מאכן אלקות, ווארום די גאנצע וועלט געהערט צום אויבערשטן. און ווען מען נעמט דעם כוח און מען איז דאס ממשיך אין וועלט, נאכדעם ווי מען מאכט א ברכה (וואס ברכה איז מלשון המבריך{{הערה|[[תורה אור/מקץ|תורה אור מקץ]] דף לז ע"ג.}} – המשכה למטה) דעמאלט ווערט "והארץ נתן לבני אדם"{{הערה|[[תהלים פרק קטו|תהלים קטו, טז]]. ברכות לה, סע"א.}}: ער באקומט א מקצת, א טייל וואט ווערט זיינע. | און אויף דעם איז די שבועה פון לשון שובע (זאטקייט) וואס מען גיט אים א כוח פון אויבן, הקב"ה עוזרו, דער אויבערשטער העלפט אז מען זאל האבן די איבערצייגונג אז קיין אייגענע איז אינגאנצן ניטא, און ממילא מוז מען פון אלע ענינים פון דער וועלט מאכן אלקות, ווארום די גאנצע וועלט געהערט צום אויבערשטן. און ווען מען נעמט דעם כוח און מען איז דאס ממשיך אין וועלט, נאכדעם ווי מען מאכט א ברכה (וואס ברכה איז מלשון המבריך{{הערה|[[תורה אור (אדמו"ר הזקן)/מקץ|תורה אור מקץ]] דף לז ע"ג.}} – המשכה למטה) דעמאלט ווערט "והארץ נתן לבני אדם"{{הערה|[[תהלים פרק קטו|תהלים קטו, טז]]. ברכות לה, סע"א.}}: ער באקומט א מקצת, א טייל וואט ווערט זיינע. | ||
יח. אזוי ווי אין א שבועה גשמית דארף מען האלטן א ספר תורה אדער על כל פנים תפילין כדי מען זאל באקומען דעם כוח פון אויבן, אזוי איז אויך אין עבודה רוחנית. | יח. אזוי ווי אין א שבועה גשמית דארף מען האלטן א ספר תורה אדער על כל פנים תפילין כדי מען זאל באקומען דעם כוח פון אויבן, אזוי איז אויך אין עבודה רוחנית. | ||