שיחת לך לך תשנ"ב - מוגה: הבדלים בין גרסאות בדף

{{ספר השיחות תשמ"ז-תשנ"ב}}

א. פרשת לך לך איז אַ פרשה כללית ועיקרית: מיט דער פרשה הויבט זיך אָן די תקופה פון אברהם אבינו, דער ערשטער איד, אָנהויבנדיק פון דעם ערשטן ציווי של הקב"ה צו אברהם'ן: "ויאמר ה' אל אברם לך לך מארצך וממולדתך ומבית אביך אל הארץ אשר אראך"<ref>ריש פרשתנו (יב, א).}}, און דערנאָך – דער המשך הפרשה<ref>שם, ד ואילך.}} וועגן הליכת ונסיעת אברהם אין ארץ ישראל, און די הבטחה פון דעם אויבערשטן אַז ער וועט אים און זיינע קינדער געבן ארץ ישראל: „לזרעך אתן את הארץ הזאת"<ref>שם, ז.}}, "לך אתננה ולזרעך עד עולם"<ref>שם יג, טו.}}, און דער ברית בין הבתרים – "ביום ההוא כרת ה' את אברם ברית לאמר לזרעך נתתי את הארץ הזאת גו'"<ref name=":0">שם טו, יח.}}.

ביז – בסיום הפרשה – וואו עס רעדט זיך וועגן דעם ציווי אויף מצות מילה, און קיום מצוה זו ע"י אברהם אבינו, דורך וועלכער עס ווערט אַ ברית צווישן אידן מיטן אויבערשטן – "זאת בריתי גו' ביני וביניכם ובין זרעך אחריך"<ref>שם יז, יו"ד.}}, "בריתי בבשרכם לברית עולם"<ref name=":1">שם, יג.}}.

ב. ס'איז ידוע אַז מיט אברהם אבינו האָט זיך אָנגעהויבן די תקופה פון "שני אלפים תורה"<ref>ע"ז ט, א.}}, אברהם האָט אָנגעהויבן די הכנה צו מתן תורה, ביז נאָכמער – פון אים האָט זיך אָנגעהויבן די התחלה פון (דעם יחוד ב)מתן תורה (ווי עס שטייט אין כתבי האריז"ל<ref>ראה לקוטי תורה להאריז"ל ריש פרשתנו. הובא ונת' באוה"ת חיי שרה קכו, א ואילך.}}).

ובמיוחד – האָט זיך דאָס אָנגעהויבן פון דעם ציווי ה' צו אברהם אבינו "לך לך מארצך גו' אל הארץ אשר אראך" (וואָס דערפאַר ווערט ניט דערציילט אין תורה (מערניט ווי געציילטע פרטים) וועגן מעשיו של אברהם איידער ער איז געקומען אין ארץ ישראל, און דער עיקר סיפור מעשיו הויבט זיך אָן פון דעם ציווי "לך לך מארצך גו'" און ווי ער איז אָנגעקומען אין ארץ ישראל (וואָס דעמאָלט איז אברהם געווען בן ע"ה שנה<ref>פרשתנו יב, ד.}}), כמבואר בארוכה בדרושי חסידות<ref>ראה תו"א פרשתנו יא, סע"ג. תו"ח שם פג, סע"ד ואילך. אוה"ת שם (כרך ו) תתרעה, ב ואילך. לקו"ש חט"ו ע' 83 ואילך. ספר השיחות תש"נ ח"א ע' 97 ואילך. ספר הערכים־חב"ד ערך אברהם ס"ד (ע' עא ואילך). וש"נ.}}).

יעדער ענין אין תורה – מלשון הוראה<ref>ראה רד"ק לתהלים יט, ח. ס' השרשים שלו ערך ירה. גו"א ר"פ בראשית (בשם הרד"ק). וראה זח"ג נג, ב.}} – איז אַ הוראה נצחית בכל זמן ובכל מקום אין דער עבודה פון אַ אידן. וואָס איז די הוראה בעבודה פאַר אידן '''נאָך''' מתן תורה פון "לך לך מארצך גו'" – אַן איין מאָליקע פּאַסירונג וואָס איז געווען אַ הכנה צו מתן תורה; ולכאורה איז "מאי דהוה הוה"<ref>ע"ד יומא ה, ב. ועוד.}}?! ס'איז ניט גענוג דער ענטפער, אַז דאָס איז בכדי מ'זאָל '''וויסן''' אַז עבודת אברהם פון "לך לך" איז אַ הכנה ונתינת כח צו דער עבודה נאָך מ"ת – וואָרום דאָס איז ניט קיין הוראה '''בפועל''' אין דער עבודה פון אידן נאָך מתן תורה<ref>ראה עד"ז לקו"ש חט"ו ע' 76.}}.

נאָכמער: יעדן יאָר ווען מ'לייענט אַ פרשה אין תורה דאַרף מען דערמיט לעבן מחדש<ref>ראה שיחת כ"ק אדנ"ע דמוצש"ק לך לך תרנ"א (ספר השיחות תש"ב ע' 29 ואילך. הועתק בקיצור ב[[היום יום ב' חשון|"היום יום" ב חשון]]). ושם הוא בנוגע '''לפ' לך לך'''.}} (במכ"ש דערפון וואָס "בכל יום יהיו בעיניך חדשים"<ref name=":2">פרש"י יתרו יט, א. עקב יא, יג. תבוא כו, טז.}}, עאכו"כ אין דעם זמן מיוחד בשנה ווען מ'לייענט די גאַנצע פרשה אין תורה, וברבים, מיט ברכות לפני' ולאחרי') – וואָרום דעמולט חזר'ן זיך איבער די ענינים וואָס רעדן זיך אין דער פרשה – בדוגמא ווי זיי האָבן פּאַסירט דעם ערשטן מאָל<ref>וע"ד הפירוש הידוע ב"הימים האלה נזכרים ונעשים" (אסתר ט, כח), שבכל שנה כשנזכרים ימים אלו נעשים ונמשכים אותן המשכות שנמשכו בפעם הראשונה (וראה רמ"ז בס' תיקון שובבי"ם. הובא ונת' בס' לב דוד (להחיד"א) פכ"ט. ולהעיר ממשנה ספ"ג דגיטין. שו"ת הר"י אירגס (בסו"ס מבוא פתחים) ס"ה בארוכה). ויש לומר, שכן הוא עוד יותר בזמן קריאת הפרשה בתורה, ובפרט ע"פ מאחז"ל (ראה תדא"ר פי"ח. יל"ש איכה רמז תתרלד) דכל הקורא ושונה הקב"ה קורא ושונה כנגדו, ועי"ז מתחדש הענין גם בפועל, שהרי "אסתכל באורייתא וברא עלמא" (זח"א קלד, סע"א. ח"ב קסא, ריש ע"ב. ח"ג קעח, א).}}.

ואדרבא: נאָך מיט אַ הוספה ביתר שאת וביתר עוז (ע"פ הכלל אַז מעלין בקודש<ref>ברכות כח, א. וש"נ. וראה לקו"ש חי"ג ע' 250 בהערה.}}).

נאָכמער: דער ענין פון מתן תורה איז דאָ בכל יום ויום – "נותן התורה"<ref>נוסח ברכת התורה.}} לשון '''הוה'''<ref>של"ה כה, א. לקו"ת תזריע כג, א. מאמרי אדהאמ"צ שמות ח"א ע' קעה. וש"נ.}}, וכמאחז"ל "בכל יום יהיו בעיניך (כחדשים<ref>ספרי ופרש"י ואתחנן ו, ו.}}, און נאָכמער) חדשים"<ref name=":2" />. וע"פ ציווי הנ"ל פון "מעלין בקודש", איז מובן אַז בכל יום דאַרף דער חידוש זיין בדרגא נעלית יותר ווי ס'איז געווען פריער. איז לאחרי די אַלע עליות אין דעם ענין פון מתן תורה בכל יום ויום, און דערצו אויך באופן מיוחד – בכל שנה ושנה (ווען מ'לייענט וועגן דעם אין תורה בפ' יתרו און בפ' ואתחנן, ועאכו"כ אין "זמן מתן תורתנו") – עליות אחר עליות במשך אַ ריבוי הכי גדול פון ימים, שנים ודורות – וואָס איז דער ענין פון "לך לך", אַלס '''הכנה''' צו מתן תורה?!

מ'קען ניט זאָגען, אַז די עבודה פון "לך לך" אַלס הכנה צו מ"ת איז נאָר פאַר אַזאַ וואָס ביי אים פעלט אין זיין עבודה פאַרבונדן מיט מתן תורה – וואָרום דער גילוי ופעולה פון די עשרת הדברות במתן תורה (בפעם הראשונה, ועד"ז מובן בכל שנה ושנה) איז ניט (געווען) תלוי אין דרגת העבודה פון אידן; דער גילוי באַ מ"ת האָט מצ"ע גע'פועל'ט בכל העולם כולו ("צפור לא צווח עוף לא פרח כו'"<ref>שמו"ר ספכ"ט.}}), ועאכו"כ אין יעדן אידן, ביז אַז על כל דיבור ודיבור "פרחה<ref>ראה סה"ש תש"נ ח"ב ע' 520 הערה 56.}} נשמתן"<ref>ראה שבת פח, ב. שמו"ר פכ"ט, ד. שהש"ר פ"ה, טז (ג).}}, וואָס דאָס באַווייזט אַז זיי האָבן דערגרייכט צו שלימות העבודה אַלס נשמה בגוף (און דעריבער "פרחה נשמתן"<ref>ומה שהחזיר נשמתן ע"י טל תחי' (שבת שם) – ראה לקמן ס"ג.}}).

[ווי ס'איז אויך מודגש אין דעם מאחז"ל הנ"ל, אַז על כל דיבור ודיבור פרחה נשמתן, ולאחרי כל דיבור "הוריד טל '''שעתיד''' להחיות בו מתים והחי' אותם"<ref>שבת שם.}}, "והוא טל תורה"<ref>[[לקוטי אמרים פרק ל"ו|תניא פל"ו]] (מו, ב). – ועפ"ז מובן מה שבשמו"ר ובשהש"ר שם מבואר, שחזרה נשמתן ע"י התורה.}}: לאחרי דער "פרחה נשמתן" בדיבור ראשון, צוליב דעם וואָס מ'האָט דערגרייכט צו שלימות העבודה (אַלס נשמה בגוף), כנ"ל – איז דורך טל של תחי' (תורה), צוגעגעבן געוואָרן צו דער נשמה אַ נייע, העכערע שליחות, און דעריבער "החי' אותם" אַלס נשמה בגוף, ועד"ז נאָך דעם דיבור שני, א.א.וו. דרגא למעלה מדרגא. ולהוסיף, אַז דער החזירן איז דוקא דורך טל של תחי' ('''שעתיד''' להחיות בו מתים), די דרגא פון "תורה חדשה"<ref name=":3">ישעי' נא, ד. ויק"ר פי"ג, ג.}} לע"ל, כדלקמן].

לאחרי זה וואָס דער אויבערשטער (בפרשתנו) האָט שוין אָפּגעגעבן בפועל ארץ ישראל צו אידן, "לזרעך נתתי את הארץ הזאת גו'"<ref name=":0" />, "נתתי" לשון עבר, "כבר נתתי" ("והרי היא שלהם")<ref>ירושלמי חלה פ"ב ה"א (ובפ"מ שם). וראה ב"ר פמ"ד, כב: מאמרו של הקב"ה '''מעשה''' שנאמר לזרעך נתתי כו'.}}, "ירושה היא לכם מאבותינו"<ref>ב"ב קיט, ריש ע"ב. ובע"ז (נג, ב. וראה פרש"י שם ד"ה ואשריהם): "ירושה להם מאבותיהם ואין אדם אוסר דבר שאינו שלו".}}, ביז אַז דאָס איז נוגע להלכה אַז "ארץ ישראל מוחזקת היא"<ref>ב"ב שם, א ואילך.}} (נאָך איידער אידן האָבן איר כובש געווען), ובפרט ע"פ המפרשים<ref>דעת ר"א בב"ב ק, א (אלא שגם לדעתו רק מקום הילוכו קנה). אוה"ח פרשתנו יג, יז. שם טו, יח. פרשת דרכים דרוש ט. ועוד.}} אַז דורך דעם וואָס אברהם האָט מקיים געווען דעם "קום התהלך בארץ לארכה ולרחבה"<ref>פרשתנו יג, יז.}} ("עבד בה חזקתא"<ref>תרגום יונתן עה"פ.}}) האָט ער קונה געווען ארץ ישראל לזרעו עד עולם<ref>וראה לקו"ש חט"ו ע' 104 (וראה שם ע' 207 הערה 53). ח"כ ע' 308 ואילך. אנציקלופדי' תלמודית ערך ארץ ישראל ע' ר. וש"נ.}},

[די קשיא ווערט נאָך שטאַרקער בדורות האחרונים פון גלות: בדורות הראשונים פון גלות וואָלט מען געקענט ענטפערן אַז דער ענין פון "לך לך מארצך גו' אל הארץ אשר אראך" איז נוגע צו די עבודה רוחנית פון "מאַך דאָ ארץ ישראל"<ref>אגרות־קודש אדמו"ר מהוריי"צ ח"א ע' תפה. וראה בארוכה סה"ש תנש"א ח"ב ע' 695 ואילך.}} (פאַרוואַנדלען חוץ לארץ און איר איבערמאַכן צו "ארץ ישראל"); אָבער לאחרי ריבוי העבודה במשך הדורות אין גלות פון און אין "מאַך דאָ ארץ ישראל" – איז הגם מ'האָט נאָך ניט געענדיקט אינגאַנצן די עבודה (והראי' – משיח איז נאָך ניט געקומען), האַלט מען אָבער אַ סך, גאָר אַ סך ווייטער פון התחלת העבודה פון כיבוש חוץ לארץ און מאַכן דערפון "ארץ ישראל", ועאכו"כ אַז מ'האַלט שוין גאָר ווייט פון התחלת הענין, אַז מ'דאַרף אַרויסגיין פון "ארצך" און ערשט אָנהויבן גיין אין (ד.ה. טאָן די עבודה פון "מאַך דאָ) ארץ ישראל"!].

ווען דער אויבערשטער האָט אָפּגעגעבן ארץ ישראל צו אברהם'ן אין דעם ברית בין הבתרים ("לזרעך נתתי את הארץ הזאת" "כבר נתתי" בפועל), האָט ער אָפּגעגעבן בפועל<ref>לכאורה כן הוא לפי פשטות לשון הברית. ומ"ש בפרש"י שם, יט (מב"ר פמ"ד, כג) "עשר אומות יש כאן ולא נתן להם אלא שבעה גוים והשלשה . . קיני קניזי וקדמוני עתידים להיות ירושה לעתיד" – י"ל דזהו בנוגע לנתינתן שתיעשנה ארץ ישראל (וקדושתה), לא רק שינוי הבעלות אלא גם שינוי האיכות. וראה הנסמן בלקו"ש חכ"ה ע' 53 הע' 59.}} (אין דעם זעלבן ברית) אַלע עשר ארצות<ref>פרשתנו טו, יח־כא.}} – ניט נאָר די שבעה ארצות "ואת החתי וגו'", נאָר אויך די ג' ארצות – "את הקיני ואת הקניזי ואת הקדמוני". נאָר '''בגלוי''' ובפועל "לא נתן להם אלא שבעה גוים והשלשה כו' עתידים להיות ירושה לעתיד"<ref>פרש"י שם, יט.}}, "בימי המלך המשיח"<ref name=":4">ל' הרמב"ם הל' רוצח ושמירת נפש פ"ח ה"ד.}}, אָבער דער אויבערשטער האָט דאָס אַלץ אָפּגעגעבן גלייך '''בבת אחת''' (נאָר אין קיום הענין בפועל זיינען פאַראַן שלבים. ע"ד ווי אויך בנוגע צו כיבוש ז' ארצות, איז דאָס ניט געווען גלייך בזמן אברהם, נאָר לאחר זמן, און ניט בבת אחת, נאָר בכמה שלבים וכו').

[אפילו אַז מ'זאָל לערנען, אַז בנוגע צו די ג' ארצות איז דאָס נאָר געווען אַ הבטחה (על העתיד), און בשעת מעשה "לא נתן להם אלא שבעה גוים והשלשה כו' עתידים להיות ירושה לעתיד" – איז פאַרשטאַנדיק אַז ירושת ג' ארצות איז נוגע צו שלימות כיבוש כל ארץ ישראל (אויך פון די ז' ארצות); דעמולט וועט צוקומען אַ שלימות אויך אין די ז' ארצות (ובפרט אַז זיי זיינען רובא דמינכר<ref>משא"כ ששה כההלכה בזה (ברכות מח, א. רמב"ם הל' ברכות פ"ה ה"ח. טושו"ע ודאדה"ז או"ח סקצ"ז ס"ב).}} פון די עשר)].

דערפון איז מובן, אַז היות אַז בזמן הזה – אפילו בזמן יהושע און בזמן בית ראשון ובזמן עזרא – האָט מען (לכל היותר) געהאַט נאָר שבעה ארצות און ניט די ג' ארצות (קיני קניזי וקדמוני), [ווי ס'איז נוגע להלכה בדין ערי מקלט – כפס"ד הרמב"ם<ref>הל' רוצח שם ה"ב.}}, אַז "שש ערים היו, שלש הבדיל משה רבינו בעבר הירדן ושלש הבדיל יהושע בארץ כנען", און "בימי מלך המשיח מוסיפין שלש אחרות על אלו השש . . היכן מוסיפין אותן בערי הקיני קניזי וקדמוני"<ref name=":4" />] – פעלט אין דער שלימות פון קנין ארץ ישראל (אפילו אין די ז' ארצות)<ref>ולהעיר שענין הקנין מרומז דוקא בתיבות "קיני קניזי וקדמוני", שכולן מתחילות באות קו"ף – ר"ת קנין (ובכולן ישנן ג' אותיות הראשונות של "קנין"). וראה לקמן סי"ג.}}.

וע"ד ווי דאָס איז בנוגע צו ארץ ישראל עצמה, עד"ז איז דאָס אויך בנוגע צו די אידן אין ארץ ישראל: אפילו לאחרי כיבוש הארץ איז ניט געווען בכל הזמנים אַ מצב פון "כל יושבי' עלי'" (אין וועלכען ס'איז תלוי קיום דיני יובל)<ref>ערכין לב, סע"ב. רמב"ם הל' שמיטה ויובל פ"י ה"ח.}}. נאָכמער: אפילו אין "כל יושבי' עלי'" גופא – זיינען פאַראַן דרגות<ref>ולהעיר מדעת ר"ת (תוד"ה בזמן – גיטין לו, א ואילך) דבבית שני נהג יובל, דאע"ג שלא עלו כולם חשיב כל יושבי', כיון דהי' שם מכל שבט ושבט. וגם לדעת רוב הראשונים (כפשטות כוונת הגמ' בערכין שם, דבב"ש "מנו יובלות לקדש שמיטין"), הגדר ד"כל יושבי' עלי'" הוא גם כאשר ישנו רק '''רובו''' של כל שבט ושבט בא"י (ולא כולו), דאלתה"כ, נמצא שאם היו הולכים כמה מבנ"י למדה"י בזמן שהיו שם כל יושבי' עלי' – הי' מתבטל אז כל הענין ד"כל יושבי' עלי'" (ראה רמב"ן, רשב"א, ריטב"א ועוד לגיטין שם).}}. ס'איז פאַרשטאַנדיק בפשטות, אַז אע"פ וואָס להלכה (דיני יובל) איז כל יושבי' עלי' – אַלע אידן פון יענעם דור [ווי ס'איז געווען בזמן יהושע וכו', ורוב זמן בית ראשון] – איז אָבער לעתיד לבוא, ווען עס וועט זיין "כל יושבי' עלי'" – נוסף אויף די עשרת השבטים (שגלו לפנים מנהר סמבטיון<ref>ראה במדב"ר פט"ז, טו. ועוד.}}), אויך אַלע אידן פון כל הדורות, און אויך שלימות אין "עלי'" (אַלע עשר ארצות) – וועט דעמולט זיין מער שלימות אין דעם "כל יושבי' עלי'", "כל" ממש.

און היות אַז "אחכה לו בכל יום שיבוא"<ref>נוסח "אני מאמין". וראה לקו"ש חכ"ג ע' 394.}} (אחכה שיבוא בכל יום) – דעריבער האָבן אידן בכל הדורות משתוקק געווען צו דעם אַז עס זאָל שוין זיין "לך לך מארצך כו' אל הארץ אשר אראך", און צו דעם קנין פון כל עשר ארצות.

ולהוסיף, אַז דער ענין איז נוגע נאָכמער בדורנו זה ובזמננו זה – כמדובר כמ"פ, אַז ס'איז שוין "כלו כל הקיצין"<ref>סנהדרין צז, ב.}}, און כ"ק מו"ח אדמו"ר נשיא דורנו האָט מודיע געווען אַז מ'האָט שוין תשובה געטאָן, און מ'האָט שוין אויך "צוגעפּוצט די קנעפּ", און לויט אַלע סימנים איז דורנו דער דור האחרון פון גלות ובמילא דער דור הראשון פון גאולה. ועפ"ז איז מובן, אַז ס'איז אַן ענין שהזמן גרמא – אַז מ'זאָל זיך גרייטן בפועל צו "לך לך מארצך גו' אל הארץ אשר אראך", תיכף ומיד ממש, און מ'וועט קונה זיין ארץ ישראל בשלימותה, אַלע עשר ארצות, וועלכע איז אַ נחלת עולם פון אידן ירושה לנו מאבותינו זינט ברית בין הבתרים; און דער חידוש וועט איצטער זיין – אַז מ'וועט באַקומען די ג' ארצות בדרכי נועם ובדרכי שלום, וואָרום באותו הזמן (בימות המשיח) לא יהי' שם כו' מלחמה כו'<ref>רמב"ם הל' מלכים פי"ב ה"ה.}}, נאָר די אוה"ע וועלן דאָס אַליין אָפּגעבן אידן ברצונם הטוב.

ז. עד"ז יש לומר אויך דעם ביאור בנוגע צו "לך לך" אַלס הכנה והתחלה פון מ"ת – אַז היות די שלימות פון מתן תורה וועט זיין בגאולה האמיתית והשלימה<ref>ראה [[לקוטי אמרים פרק ל"ו|תניא פל"ו]] (מו, א).}} (ווען מ'וועט האָבן שלימות ארץ ישראל, כל עשר ארצות, כדלקמן), בגילוי "תורה חדשה מאתי תצא"<ref name=":3" /> – איז לפי ערך שלימות "מתן תורה" דלע"ל (וואָס "תורה שאדם לומד בעוה"ז הבל היא לפני תורתו של משיח"<ref>קה"ר פי"א, ח. ועד"ז שם רפ"ב.}}, ועאכו"כ לגבי תורה חדשה מאתי תצא), האַלט מען איצטער נאָך באַ דער הכנה לזה, הכנה פון "לך לך".

ח. די שייכות פון קנין עשר ארצות מיט מתן תורה (און די הכנה לזה פון "לך לך") וועט מען פאַרשטיין בהקדים דעם ביאור אין דעם וואָס "לך לך מארצך גו'" איז די התחלה פון דער עבודת ההכנה צו מתן תורה<ref name=":5">בהבא לקמן, ראה הדרושים שבהערה 11.}}:

דער אויפטו פון מ"ת איז, אַז דעמולט האָט זיך אויפגעטאָן דער חיבור פון עליונים ותחתונים (בביטול הגזירה אַז העליונים לא ירדו לתחתונים והתחתונים לא יעלו לעליונים<ref>תנחומא וארא טו. שמו"ר פי"ב, ג.}}), אַז דרגות האלקות וועלכע זיינען לגמרי העכער פון וועלט זאָלן נמשך ווערן אין "תחתונים", און אַז די נבראים תחתונים זאָלן קענען נתאחד ווערן מיט "עליונים", אַז דורך קיום המצוות בדברים גשמיים זאָלן דער דבר גשמי ווערן אַ חפצא של קדושה<ref>ראה בארוכה לקו"ש ח"ג ע' 887 ואילך. חט"ז ע' 212 ואילך. '''וש"נ.'''}}, ביז אַז עס זאָל ווערן אַ דירה לו יתברך '''בתחתונים'''<ref>ראה תנחומא נשא טז. שם בחוקותי ג. במדב"ר פי"ג, ו. [[לקוטי אמרים פרק ל"ו|תניא רפל"ו]].}}, אַ דירה "לו" – לעצמותו ית'<ref>המשך תרס"ו ס"ע ג. ובכ"מ – נסמנו בסה"מ מלוקט ח"ב ע' רמא הערה 32.}}.

דער ענין האָט זיך אָנגעהויבן מיט דעם ציווי און פעולה פון אברהם'ן "לך לך מארצך וממולדתך ומבית אביך אל הארץ אשר אראך"<ref name=":6">ראה לקו"ת לג' פרשיות עז, א־ב (וראה גם אוה"ת פרשתנו (כרך ד) תרפד, ב. תרפז, ב), ש"ויאמר ה' אל אברם לך לך גו'" הוא כענין ביטול הגזירה דמ"ת. וראה בארוכה תו"ח פרשתנו ד"ה ויאמר גו' לך ספכ"ה ואילך.}}, ובמיוחד – דורך קיום מצות מילה<ref>ראה תו"ח שם פ, ג ואילך; אוה"ת שם (כרך ו) תתרעב, ב ואילך – ש"לך לך גו'" הוא (התחלת) הציווי על ענין המילה ("נצטוה עתה על העתיד"), שענינו הוא – היציאה מההעלם אל הגילוי, עיי"ש. וראה תו"א פרשתנו יא, ב.}} (כדלקמן ס"י):

אויך<ref>בהבא להלן, ראה גם לקו"ש חכ"ה ע' 47 ואילך. ס' השיחות תשמ"ט ח"א ע' 40 ואילך. וראה גם מאמרי אדה"ז פרשיות ח"א ע' פ ואילך.}} פאַר "לך לך מארצך גו'" (ווען אברהם איז געווען בן '''ע"ה''' שנים) האָט אברהם עובד געווען עבודתו בארצו ומולדתו ובית אביו, ובאופן נעלה – ער האָט מכיר געווען את בוראו<ref>לכל הדיעות – נסמנו בסה"ש שם הערה 22 (וראה לקו"ש ח"כ ע' 14 ואילך).}}, האָט געדינט דעם אויבערשטן און האָט מפרסם געווען אלקות אין וועלט, ומתוך מסירת נפש (ווי דאָס האָט זיך אויסגעדריקט אויך דורך דעם נסיון פון כבשן האש '''באור כשדים'''<ref>פסחים קיח, א. ב"ר פל"ח, יג. הובא בפרש"י נח יא, כח. וראה רמב"ם שבהערה הבאה.}}), ווי דער רמב"ם איז מאריך<ref>הל' ע"ז פ"א ה"ג.}} (וועגן גודל מעלתו ועבודתו פון אברהם נאָך פאַר דעם ציווי פון "לך לך"): "כיון שנגמל איתן זה התחיל לשוטט בדעתו כו' עד שהשיג דרך האמת כו' והתחיל לעמוד ולקרוא בקול גדול לכל העולם ולהודיעם שיש שם אלוקה אחד לכל העולם ולו ראוי לעבוד כו'". ולהוסיף בדיוק הלשון "איתן" מלשון חוזק ותוקף<ref>לקו"ת פ' ראה יח, א. ובכ"מ.}}, אַז אברהם איז געשטאַנען בכל התוקף קעגן דער גאַנצער וועלט (אברהם העברי – כל העולם כולו מעבר אחד והוא מעבר אחד<ref>ב"ר פרשתנו פמ"ב, ח.}}) און איז פון זיי ניט נתפעל געוואָרן (אע"פ וואָס ער איז נאָך געווען "אברם", און נאָך ניט "אברהם", "אב המון גויים"<ref name=":7">פרשתנו יז, ה.}}, כדלקמן),

ביז אין אַן אופן אַז אברהם האָט גע'פועל'ט אויף מקומו, אַז הגם אַז דאָס איז געווען "חרן" מלשון "חרון אף של מקום"<ref>פרש"י ס"פ נח.}}, האָט ער דאָס איבערגעמאַכט (דורך "הנפש אשר עשו '''בחרן'''"<ref>פרשתנו יב, ה.}}) ביז אַז דאָס זאָל זיין נקרא על שמו (ווי אָנגערופן אין תורת אמת) – "ארצ'''ך'''", און "מולדת'''ך'''" און "בית אבי'''ך'''", דורך דעם וואָס ער האָט גע'פועל'ט אויף "אביו" און "בית אביו" (כמ"ש<ref>שם טו, טו.}} "ואתה תבוא אל אבותיך בשלום", "למדך שעשה תרח תשובה"<ref>פרש"י עה"פ. וראה ב"ר פל"ח, יב.}}).

פונדעסטוועגן, זעט מען אַז וועגן דער עבודה פון אברהם ביז פ' לך לך ווערט בכלל ניט דערציילט אין תורה (שבכתב), און אפילו דאָס וואָס ווערט דערציילט (בס"פ נח) איז בקיצור נמרץ (לידתו און נאָך איינציקע פרטים)<ref>ולהעיר מספר השיחות תש"ב ע' 30 (הועתק בקיצור ב[[היום יום ג' חשון|"היום יום" ג חשון]]): די אמת פריילעכע וואָך איז . . פרשת לך לך וואָס אַלע טעג פון דער וואָך לעבט מען מיט אברהם אבינו כו' (נתבאר בלקו"ש חט"ו ע' 83 ואילך).}}. וואָרום – כמבואר בכ"מ<ref name=":5" /> – ביז דעמולט איז זיין עבודה געווען באופן אַז ער און די וועלט אַרום אים זיינען געבליבן צוויי באַזונדערע זאַכן (עליונים און תחתונים, רוחניות און גשמיות – באַזונדער), און זיין עבודה איז געווען אויף איינעם פון צוויי אופנים: אָדער אָפּגעטראָגן פון דער וועלט (אברם, אברם – שכל הנעלם מכל רעיון<ref>תו"א ריש פרשתנו (יא, א ואילך). תו"ח שם (פ, א). אוה"ת שם תתרעב, א ואילך.}}), אָדער – אין די ענינים וואָס ער האָט אויפגעטאָן '''אין''' וועלט – איז דאָס געווען באופן אַז די תחתונים זיינען געבליבן בדרגתם (און ניט פאַרבונדן מיט עליונים);

דורך דעם וואָס אברהם האָט מקיים געווען ציווי ה' "לך לך מארצך וממולדתך ומבית אביך אל הארץ אשר אראך" – אַז ער איז אַוועק און אַרויס פון אַלע מדידות והגבלות ורגילותו בעבודתו ביז דעמולט, כולל אויך פון דער עבודה פון זיין פעולה בעולם (עס זאָל ווערן "ארצך גו'"), און אפילו פון מדידות והגבלות דקדושה – האָט ער מבטל געווען אויך די מדידה והגבלה – די מחיצה וגזירה – צווישן עליונים און תחתונים, און האָט אָנגעהויבן דעם חיבור פון עליון ותחתון<ref name=":6" />, דורך דעם וואָס ער האָט געטאָן דעם אויבערשטן'ס ציווי און איז אַוועקגעגאַנגען "מארצך וממולדתך ומבית אביך", און געגאַנגען "אל הארץ אשר אראך" – "אראה ואגלה אותך בעצמך"<ref>תו"א שם יא, ב.}} ("במהותך ועצמותך"<ref>תו"ח שם פא, רע"א. ובאוה"ת שם תתרעג, א: בעצמך ובמהותך.}}), עס ווערט נתגלה אין ארץ (תחתונים) זיין אמת'ע מציאות ומהות ועצמות (עליונים).

ט. און דאָס איז דער חידוש פון "לך לך מארצך גו' אל הארץ אשר אראך" – אַז אברהם האָט זיך ניט באַגנוגנט מיט זיין עבודה במשך שבעים שנה וחמש שנה ביז דעמולט, אפילו זייענדיק אַן עבודה נעלית ביותר – לויטן ציווי פון דעם אויבערשטן איז ער אַוועק ממקומו ומרגילותו כו' און האָט זיך געלאָזט אין וועג. דעמולט איז נתחדש געוואָרן די עבודה באופן של הליכה ("לך"), וואָס הליכה אמיתית איז דער פירוש – הליכה שלא בערך, מ'גייט '''אינגאַנצן''' אַוועק פון דעם פריערדיקן מקום ומצב (אפילו דקדושה), אַ הליכה שלמעלה ממדידה והגבלה, און אין דעם גופא – איז ביי אים געווען אַ המשך פון הליכות ונסיעות דרגא אחר דרגא, "ויסע אברם הלוך ונסוע גו'"<ref>פרשתנו יב, ט.}}.

און אין ביידע כיוונים<ref>ראה תו"ח שם פט, ב ואילך. אוה"ת שם תתרעט, ב. וראה ד"ה לך לך תשל"ח (לקו"ש ח"כ ע' 295 ואילך. סה"מ מלוקט ח"א ע' רפא). וש"נ.}} – סיי מלמטה למעלה, אַז פון ארץ חרן האָט ער עולה געווען "אל הארץ אשר אראך", ארץ ישראל, און "אראך" בפירושו "אותך בעצמך" (כנ"ל); און סיי מלמעלה למטה – אַז ער האָט אָנגעהויבן טאָן די עבודה פון חיבור עליונים ותחתונים, ממשיך זיין אלקות אין עוה"ז הגשמי והחומרי, תחתון שאין תחתון למטה ממנו, באופן נעלה יותר (שלא בערך) ווי ס'איז געווען לפני זה. ווי אונטערשטראָכן אויך דערנאָך (לאחרי קיום מצות מילה) אין דעם שינוי השם פון "אברם" צו "אברהם", "כי אב המון גוים נתתיך"<ref name=":7" />: פריער איז ער געווען "אברם", "שלא הי' אב אלא לארם", און "עכשיו אב לכל העולם"<ref>פרש"י עה"פ.}}. ד.ה. אַז ביי אים איז געוואָרן אַ "הליכה" אין זיין עבודה בעולם, אַז ער טוט אויף דעם בירור (ניט נאָר פון מקומו, ארם נאָר), פון "כל העולם", ובאופן אַז ער ווערט "'''אב''' המון גוים", דער בעה"ב אויף זיי (אע"פ וואָס ער איז איינער און זיי זיינען "המון") – נאָכמער ווי דער תוקף פון "איתן" (זייענדיק "אברם", כנ"ל).

ויש לומר, אַז דאָס איז אויך דער ביאור וואָס פרשת לך לך איז די דריטע סדרה אין תורה (שלישי אין "אוריאן תליתאי"<ref>שבת פח, א.}} עצמה) – וואָרום דער תוכן פון "לך לך" איז די הכנה והתחלה פון מ"ת, וואָס איז פאַרבונדן מיט דעם קו השלישי (האמצעי) וואָס איז מחבר "עליונים" און "תחתונים": פ' בראשית – די '''ערשטע''' סדרה [וכמרומז בשמה "בראשית"] – איז תוכנה78 וועגן בריאת העולם וואָס איז באַשאַפן געוואָרן פון דעם אויבערשטן – "עליונים"; דער תוכן פון פ' נח – די '''צווייטע''' סדרה [וכמרומז בהתחלתה – "נח נח" '''ב'''' פעמים], איז פאַרבונדן מיט זיכוך המטה<ref>ראה בארוכה לקו"ש חט"ו ע' 51 ואילך.}} (דורך דער עבודה פון נח איש צדיק, ובפרט דורכן מבול<ref>ש"בא בכדי לטהר את הארץ" (תו"א נח ח, ד. ובכ"מ).}}) – "תחתונים"; און פ' לך לך – די '''דריטע''' סדרה – איז ענינה חיבור עליונים ותחתונים (אַלס הכנה והתחלה פון מ"ת<ref>ראה בהנ"ל גם לקו"ש חט"ו ס"ע 83 ואילך.}}).

ווי גערעדט מערערע מאָל<ref>לקו"ש ח"א ע' 41. ח"ג ע' 757 ואילך. ח"ה ע' 79 ואילך. שם ע' 88 ואילך.}} אַז דער כח וואָס אידן האָבן אויף קיום המצוות לאחרי מתן תורה, אַז דאָס זאָל דורכנעמען און קובע זיין קדושה אין די דברים גשמיים מיט וועלכע די מצוות ווערן געטאָן, נעמט זיך פון די מצוות וואָס די אבות האָבן מקיים געווען פאַר מ"ת ("מעשה אבות סימן לבנים"<ref>ראה תנחומא פרשתנו ט. ב"ר שם פ"מ, ו. רמב"ן שם יב, ו. לקו"ש חט"ו ע' 76. וש"נ.}}), ובמיוחד דורך מצות מילה (פון אברהם אבינו), וואָס די קדושה פון דער מצוה (אויך פאַר מתן תורה) איז פאַרבליבן אין דעם (אבר ו)דבר הגשמי אויך לאחרי קיום המצוה [ניט ווי די אַנדערע מצוות וואָס די אבות האָבן מקיים געווען, וועלכע "ריחות היו"<ref>שהש"ר פ"א, ג.}}. און דערפאַר האָט אברהם געזאָגט "שים נא ידך תחת ירכי"<ref>חיי שרה כד, ב.}} בכדי עס זאָל זיין אַ שבועה בנקיטת חפץ<ref>פרש"י עה"פ.}}, ווייל פאַר מ"ת איז ניט געווען קיין אַנדער מצוה אין וועלכע ס'איז געבליבן קדושה אויך לאחרי קיום המצוה<ref>אלא שעצ"ע, דלכאורה מסתבר לומר, שגם בקרבנות (וכן בהמזבחות) שלפני מ"ת ישנו הגדר דחפצא דקדושה (וראה סה"ש תנש"א ח"ב ע' 587 הערה 50. ע' 604 הערה 59).}}].

נאָכמער: איינער פון די טעמים אויף דער מצוה איז<ref>ראה מו"נ ח"ג פמ"ט.}} – צוליב מחליש זיין די חומריות פון דעם אבר, וואָס צוליב דעם פאָדערט זיך אַ זהירות מיוחדת. ואעפ"כ איז דער חידוש בדבר, אַז ניט בלויז וואָס די מצוה באַשטייט פון "סור מרע", נאָר די מצוה מאַכט איבער דעם אבר גשמי וחומרי ער זאָל זיין אַ חפצא של '''קדושה'''! ביז אַז דאָס ווערט אַ "ברית '''עולם'''", באופן נצחי לעולם, וי"ל אויך עולם בפירושו – אַז דאָס איז בגלוי לכל (אומות) העולם.

און דערפאַר איז דוקא דורך קיום מצות מילה האָט דער אויבערשטער משנה געווען שמו של אברהם, אַז אַנ־ שטאָט "אברם" זאָל ער הייסן "אברהם", "כי אב המון גוים נתתיך" – ווייל מצות מילה גיט אויך דעם כח אויף מברר זיין כל אומות העולם, אויך בגשמיותם וחומריותם, ביז אין תחתון שאין תחתון למטה ממנו, אַז דאָרט זאָל אויך מאיר זיין גילוי אלקות, דער כח הפועל בנפעל, ביז – די שלימות בזה פון "והיתה לה' המלוכה"<ref>עובדי' א, כא.}} בגאולה האמיתית והשלימה.

וואָס דאָס איז די שייכות פון "לך לך גו' אל הארץ אשר אראך" (און שלימותה – במצות מילה) מיט הליכת אברהם בארץ ישראל ונתינת ארץ ישראל צו אברהם – זיי זיינען ביידע איין המשך און איין ענין: די נתינת כח און התחלה פון דעם חיבור עליונים ותחתונים וואָס טוט זיך אויף באַ מ"ת. [ויש לומר, אַז ע"ד ווי מצות מילה דריקט אויס די שלימות פון דירה בתחתונים אין גוף האדם, עד"ז י"ל דריקט אויס ארץ ישראל די שלימות פון דירה בתחתונים אין חלקו בעולם<ref>עפ"ז יומתק זה שבזכות המילה "נכרת לו ברית על נתינת הארץ" (טור יו"ד סי' רס. וראה ב"י וב"ח שם. וראה ב"ר פמ"ו, ט. פרש"י פרשתנו יז, ב).}}].

ועאכו"כ ווען עס רעדט זיך בערך צו דעם גילוי נעלה ושלא בערך פון דער גאולה האמיתית והשלימה – איז וויבאַלד אַז "לך לך גו'" און קנין ארץ ישראל איז די הכנה והתחלה פון מ"ת, און אין דעם איז תלוי די שלימות פון מתן תורה (חיבור עליונים ותחתונים) – איז פאַרשטאַנדיק, אַז כל זמן וואָס עס פעלט אין שלימות קנין הארץ (ווי דאָס איז בזמן הזה ווען מ'האָט ניט די אַלע עשר ארצות), פעלט אויך אין שלימות פון פעולת מתן תורה (שלימות קיום התומ"צ); דוקא דורך דעם וואָס עס וועט זיין די שלימות פון "לך לך מארצך גו' אל ארץ אשר אראך" און קנין ארץ ישראל בשלימותה (אַלע עשר ארצות), דעמולט וועט זיין אויך די שלימות פון קיום התומ"צ, "כמצות רצונך"<ref>לשון תפלת מוסף. וראה תו"א ויחי מו, ד ואילך. תו"ח שם צה, א ואילך. אוה"ת שם (כרך ו) תתשכח, ב ואילך. המשך וככה תרל"ז פי"ז ואילך. ועוד.}}, ווי ס'וועט זיין בגאולה האמיתית והשלימה.

און דעריבער: כל זמן וואָס מ'האַלט נאָך פאַר דער גאולה – איז דעמולט נוגע בפועל ממש דער ציווי פון "לך לך מארצך גו' אל הארץ אשר אראך", און דער קנין בארץ ישראל השלימה (אַלע עשר ארצות), אויך אַלס הכנה צו שלימות התומ"צ, "תורה חדשה מאתי תצא" [נוסף אויף דעם וואָס דאָס איז נוגע צו "מתן תורה" בכל יום באופן חדש (נותן התורה לשון הווה), וואָס דאָס וועט זיין אויך נאָך דער גאולה, דעריבער וועט דעמולט אויך זיין נוגע די עבודה פון "לך לך גו'"<ref name=":8">וראה [[אגרת הקודש סימן כ"ו|אגה"ק סו"ס כו]].}}].

כיבוש<ref>בהבא להלן, ראה בארוכה ד"ה אל תצר את מואב במאמרי אדמו"ר האמצעי דברים בתחלתו.}} שבע ארצות באַדייט די עבודה פון בירור השבע מדות, און די ג' ארצות קיני קניזי וקדמוני – די עבודה מיט די ג' מוחין (חכמה בינה דעת).

בזמן הזה האָט מען אָפּגעגעבן אידן נאָר די שבע ארצות, וואָרום איצטער באַשטייט די (עיקר) עבודה אין בירור המדות; און די עבודה פון ג' מוחין איז בעיקר צוליב פועל זיין אויף די מדות. אָבער לעתיד לבוא, ווען יעדער ענין אין עבודת ה' וועט זיין מיט דער פולסטער שלימות, וועט די עבודה מיט די ג' מוחין זיין אויך (ובעיקר) אַן עבודה פאַר זיך – צו פאַראיינציקן זיך מיט אלקות דורך דער פולשטענדיקער פאַראייניקונג (יחוד נפלא<ref>ראה [[לקוטי אמרים פרק ה'|תניא פ"ה]].}}) פון זיין שכל מיט תורה (חכמתו ית', וואָס הוא וחכמתו אחד<ref>שם [[לקוטי אמרים פרק ב'|פ"ב]]. [[לקוטי אמרים פרק ד'|פ"ד]].}}), וואָס דורך דעם (וואָס אורייתא וקוב"ה כולא חד<ref>שם [[לקוטי אמרים פרק ד'|פ"ד]] ו[[לקוטי אמרים פרק כ"ג|רפכ"ג]] בשם הזהר. וראה זח"א כד, א. ח"ב ס, א. ועוד.}}) ווערט נתגלה ווי ישראל אורייתא וקוב"ה כולא חד<ref>ראה זח"ג עג, א.}}.

דערפון איז פאַרשטאַנדיק, אַז שלימות העבודה (אויך פון די ז' מדות) איז דוקא בשעת מ'האָט אַלע עשר כחות (ג' מוחין וז' מדות, אויך ווי זיי זיינען כשלעצמם), ובלשון הכתוב<ref>ואתחנן ו, ה.}} – "ואהבת את ה' אלקיך בכל לבבך (ז' מדות) ובכל נפשך (אַלע עשר כחות) ובכל מאדך" – עבודה למעלה ממדידה והגבלה<ref name=":9">ראה תו"א מקץ לט, ג. ובכ"מ.}} (ע"ד "לך לך"), אויך פון די עשר כחות האדם<ref>בצירוף אדם שהוא למטה מצירוף מאד (ראה המשך וככה תרל"ז פ"כ).}}, ביז ווי דאָס איז פאַרבונדן מיט דעם "מאד האמיתי"<ref name=":9" />.

און די הכנה ונתינת כח לזה והתחלה בזה איז פון דעם ציווי בפרשתנו "לך לך מארצך גו' אל הארץ אשר אראך" און נתינת ארץ ישראל, אַלע עשר ארצות – וואָס דאָס איז כולל שלימות העבודה, און אויך די שלימות פון (מתן) תורה – אַז נוסף צו דעם גילוי פון די מוחין שבתורה בערך להמדות (דער גילוי פון די מ"ט שערי בינה שניתנו בעולם בזמן הזה<ref>ראה ר"ה כא, ב. וש"נ. וראה פתיחת הרמב"ן לפירושו עה"ת.}}), ווי דאָס איז געווען באַ מתן תורה (בפעם הראשונה), וועט מען אויך האָבן דער גילוי פון די ג' מוחין בעצם (גילוי שער הנו"ן<ref>ראה אוה"ת נ"ך ע' תצו־ז. וש"נ.}}, ביז ווי ער איז שלא בערך העכער פאַר די מ"ט שערים<ref>ראה לקו"ת במדבר יב, ב.}}), אין דער "תורה חדשה מאתי תצא", בגאולה האמיתית והשלימה.

וביחד מיט דעם גילוי נעלה ביותר (מוחין בעצם), וועט דאָס אויך נמשך ווערן בכל העולם כולו, ביז אויך אין ארץ הלזו התחתונה (כמרומז אין דעם אות ק' פון "קיני קניזי וקדמוני", היורדת למטה מן השורה, וג' פעמים ק' – באופן של חזקה), אַז עס וועט זיין "מלאה '''הארץ''' דיעה את ה' כמים לים מכסים"<ref>ישעי' יא, ט. רמב"ם בסיום וחותם ספרו.}}, ויש לפרש: "ים" איז בגימטריא נ' כנגד גילוי שער הנו"ן, און די "מים" לשון רבים – וואָס ווייזט אויף רשות הרבים פון ארץ (עלמא דפרודא), וועט זיין "מכסים" (לשון רבים) – ס'וועט שטיין בגילוי ווי די גאַנצע וועלט איז נאָר אַ כיסוי הטפל – צו דעם "ים" התורה (שער הנו"ן), "מים שאין להם סוף"<ref>יבמות קכא, א. רמב"ם הל' גירושין פי"ג הט"ז. ה"כ.}} – למעלה ממדוה"ג.

יעדער איד האָט אַ חיוב פון "לך" אין לימוד התורה – "לאפשה לה"<ref>זח"א יב, ב. וראה הל' ת"ת לאדה"ז פ"ב ה"ב. [[אגרת הקודש סימן כ"ו|תניא אגה"ק סכ"ו]] (קמה, א).}}, לחדש בתורה.

וויפל תורה אַ איד האָט שוין געלערנט, איז אַלעמאָל שייך אין דעם צוגעבן, ביז באופן של חידוש – וואָרום תורה איז בלי גבול, "ארוכה מארץ מדה ורחבה מני ים"<ref>איוב יא, ט.}}. און נאָכמער: זייענדיק חכמתו של הקב"ה, איז יעדער ענין אין תורה אַליין גיט דעם כח צו "מוליד" זיין נאָך ענינים חדשים, עד א"ס.

וכשם ווי דאָס דאַרף זיין בנוגע צו דעם אייגענעם לימוד התורה, אַזוי דאַרף אויך זיין בנוגע צו דער עבודה פון "והעמידו תלמידים הרבה"<ref>אבות פ"א מ"א.}}, כולל – להקהיל קהילות בשבת ללמוד בהם תורה<ref>שו"ע אדה"ז או"ח סר"צ ס"ג. מיל"ש ר"פ ויקהל. וראה תו"ש עה"פ (אות ה).}} – אַז דאָס דאַרף זיין באופן פון הליכה אמיתית, באופן של חידוש אמיתי.

ועד"ז בנוגע צו מוסיף זיין באיכות הלימוד, מיט מער הבנה והשגה און מער עומק, און ביז אַ לימוד בדרך חדשה, און פועל'ן אַז דער תלמיד זאָל ווערן אַ "תלמיד ותיק" '''לחדש''' בתורה<ref>ראה מגילה יט, ב. ירושלמי פאה פ"ב.}} – איז דאָס אויך ניט קיין אויפטו, וואָרום יעדערער האָט דעם חיוב פון "לאפשה לה" כנ"ל;

ע"פ המדובר לעיל, אַז בדורנו זה במיוחד (דער דור האחרון אין גלות און דור הראשון פון גאולה) שטייט בהדגשה יתירה די עבודה פון "לך לך מארצך גו' אל הארץ אשר אראך", וקנין כל העשר ארצות – איז פאַרשטאַנדיק, אַז דאָס דאַרף זיך לכל לראש אָפּשפּיגלען אין דער עבודה מעין זה פון אידן, דורך דעם וואָס ער איז מוסיף אין לימוד התורה, ניט נאָר לויט זיינע ג' מוחין השייכים למדות, נאָר אויך ג' מוחין בעצם. וואָס דאָס איז במיוחד – דורך מוסיף זיין אין לימוד פנימיות התורה (כולל בביאור ענינים אלו דעבודת המוחין<ref>ראה גם [[שיחת ליל ט' חשון תשנ"ב (פירושונים)|שיחת ח' חשון שנה זו]].}}), כולל – בעניני הגאולה ומשיח צדקנו.

טו. ויהי רצון, אַז דורך דער הוספה אין דער עבודה פון "לך לך גו'" – זאָל תיכף ומיד מקויים ווערן '''בפשטות''' דער "לך לך מארצך גו'", "קבץ נדחנו מארבע כנפות הארץ"<ref>נוסח ברכת החודש.}}, און מ'גייט אַלע "אל הארץ אשר אראך", "לארכה ולרחבה", כולל – אין ארץ קיני קניזי וקדמוני (וועלכע מ'באַקומט בדרכי שלום פון אוה"ע, כנ"ל),

און אויך באַ אוה"ע – "לא יהי' עסק '''כל העולם''' אלא לדעת את ה' בלבד"<ref>רמב"ם בסיום וחותם ספרו.}}, "והיתה לה' המלוכה", און עד"ז אין אַלע חלקי העולם – דומם צומח חי – ווערט נתגלה דער כח הפועל בנפעל, ביז אַז "אבן מקיר תזעק"<ref>חבקוק ב, יא. וראה תענית יא, א. חגיגה טז, א.}}, ועד"ז תאנה<ref>ראה מדרש תהלים עג בסופו. יל"ש ירמי' רמז שטו בסופו.}} (צומח), ועד"ז חי, ועאכו"כ מדבר – "וידע כל פעול כי אתה פעלתו ויבין כל יצור כי אתה יצרתו ויאמר כל אשר נשמה באפו"<ref>נוסח תפלת ר"ה.}}, אַז די גאַנצע וועלט ווערט אַ דירה לו יתברך בתחתונים, און אויך אין עולמות בי"ע ווערט דער גילוי פון עולם האצילות, מלשון אצלו וסמוך לעצמות המאציל ב"ה<ref>ראה פרדס שער טז פ"א.}}.

און פון "לך לך" קומט מען גלייך צו פ' "וירא אליו ה'", ושלימותה בגאולה האמיתית והשלימה – "והיו עיניך רואות את מוריך"<ref>ישעי' ל, כ.}}, נשמות בגופים בתכלית הבריאות והשלימות,

[[קטגוריה:שיחות כ"ק אדמו"ר שליט"א|ת]]