לקוטי שיחות חלק א/נח: הבדלים בין גרסאות בדף

{{לקוטי שיחות חלק א}}

{{יישור טקסט|שני הצדדים|א. אין תורה אור פ' נח ווערט דערקלערט, אַז דער מבול איז געווען ניט נאָר א שטראָף, נאָר אויך אַן ענין פון טהרה (רייניקונג) – דער מבול האָט מטהר געווען די וועלט, וועלכע איז פאַרן מבול געווען אַן אומריינע. און דערפאַר איז דער מבול געווען 40 טעג – אנטקעגן די 40 סאָה פון מקוה. דערפאַר ווערט דער מבול אָנגערופן "מי נח"{{הערה|[[ישעיה פרק נד|ישעי' נד, ט]].}} – נייחא דרוחא (נחת רוח){{הערה|תורה אור פ' נח ד"ה מים רבים.}}.

און דעמאָלט באַקומט ער די הילף און סיוע מלמעלה אויפן "בא אל התיבה" ביז עס וועט ביי אים ווערן "ואל אמה תכלנה מלמעלה", אמה איז ראשי תיבות – אלקינו מלך העולם, דורך אלקינו (ג־ט פון אידן) ווערט – מלך העולם{{הערה|[[לקוטי תורה (אדמו"ר הזקן)/מסעי|לקוטי תורה מסעי]] צא, ד.}}; תכלנה מלמעלה – אויך די כלים (אויף פּרנסה) גיט מען אים מלמעלה{{הערה|ד"ה צהר תעשה תרצ"א.}}, על דרך "והוא יכלכלך"{{הערה|[[תהלים פרק נה|תהלים נה, כג]].}} – ביז "את קשתי נתתי בענן" מוקש לי{{הערה|בראשית רבה פרק לה, ג.}} – דער קשת (רעגנבויגן) איז, כביכול, צוגעגליכן צום אויבערשטן – אַז ער מאַכט די גאַנצע וועלט פאַר אַ דירה צו עצמותי יתברך.

יא. אין תשובה זיינען פאַראַן צוויי ענינים: א. פשוט – תשובה טאָן אויף זינד. ב. דער פנימיות'דיקער ענין פון תשובה{{הערה|זע [[לקוטי תורה (אדמו"ר הזקן)/האזינו|לקוטי תורה ריש פ' האזינו]] עב, ב.}} – "והרוח תשוב אל האלקים אשר נתנה"{{הערה|[[קהלת פרק יב|קהלת יב, ז]].}}. אין עבודת השם איז דאָס די מדריגה פון רעותא דלבא (טיפער האַרץ באַגער) וואָס איז למעלה מטעם ודעת (העכער פון שכל).

קען מען זאָגן, אַז די צוויי ענינים פון תשובה זיינען מרומז אויך אין פרשת נח – ווי עס איז באַוואוסט דער פירוק פון בעל שם טוב אויפן פסוק בא אל התיבה – מען זאָל אַריינגיין אין די אותיות פון תורה און תפלה, וואָס די דאָזיקע צוויי ענינים – תורה און תפלה – זיינען מלמעלה למטה (תורה) און מלמטה למעלה (תפלה). אותיות פון תורה זיינען אין דער בחינה פון אבנים וואָס זיינען געמאַכט בידי שמים, אותיות פון תפלה זיינען צוגעגליכן צו לבנים (ציגל), וואָס דאָס זיינען אַבנים שבידי אדם{{הערה|זע [[תורה אור (אדמו"ר הזקן)/משפטים|תורה אור פ' משפטים]] עז, ד. ואילך.}}.

מסירת נפש מיינט מסירת הרצון{{הערה|[[תורה אור (אדמו"ר הזקן)/מקץ|תורה אור פ' מקץ]] לו, ב.}} – איבערגעבן דעם אייגענעם ווילן, און ווי די גמרא זאָגט – מה לי קטלא כולה מה לי קטלא פלגא{{הערה|בבא קמא סה, א.}}, איז מיט יעדער בויג וואָס אַ איד בויגט זיך צוליב דעם אויבערשטן, אַפילו מיט אַ תנועה קלה – איז דאָס אַ קטלא פלגא, איז דאָס אויך מסירת נפש. פון דער אַנדערער זייט אַפילו דער וועלכער איז אַ גדול שבגדולים, איז פאַר אים אויך ניט גענוג די עבודה וואָס על פי טעם ודעת, נאָר אויך ביי אים מוז זיין דער בויג מיט מסירת נפש, וואָס דוקא דעמאָלט וועט ער נעמען ג־טלעכקייט, אַזוי ווי עס שטייט מרום וקדוש אשכון, ואת דכא ושפל רוח{{הערה|[[ישעיה פרק נו|ישעי' נו, טו]].}} – דוקא.

זאָגט מען אים אַז עס דאַרף זיין "בכל מאדך"{{הערה|[[דברים פרק ו|דברים ו, ה]].}}, מאד שלך{{הערה|[[תורה אור (אדמו"ר הזקן)/מקץ|תורה אור מקץ]] לט, ד. ובכמה מקומות.}}, און כל זמן ער שטייט אין זיין אייגענעם טעם ודעת, קען ער ניט נעמען ג־טלעכקייט, אויף נעמען ג־טלעכקייט מוז מען האָבן מסירת נפש דוקא.