2,086
עריכות
מ
החלפת טקסט – "[[לקוטי תורה/" ב־"[[לקוטי תורה (אדמו"ר הזקן)/"
מ (הפעיל הגנה על הדף "לקוטי שיחות חלק א/חיי שרה": התוכן בידי משתמשים ותיקים בלבד ([עריכה=רק משתמשים ותיקים מורשים] (בלתי מוגבלת בזמן) [העברה=רק משתמשים ותיקים מורשים] (בלתי מוגבלת בזמן))) |
מ (החלפת טקסט – "[[לקוטי תורה/" ב־"[[לקוטי תורה (אדמו"ר הזקן)/") |
||
| (3 גרסאות ביניים של 2 משתמשים אינן מוצגות) | |||
| שורה 1: | שורה 1: | ||
{{לקוטי שיחות חלק א}}{{יישור טקסט|שני הצדדים| | {{לקוטי שיחות חלק א}} | ||
== פרשת חיי שרה == | |||
{{יישור טקסט|שני הצדדים| | |||
א. אין דער היינטיקער סדרה שטייט: "ותמת שרה בקרית ארבע היא חברון בארץ כנען". טייטשט דער זהר אַז שרה איז אַ רמז (אָנדייט) אויף דעם גוף און אברהם – אויף דער נשמה{{הערה|זע שו"ת הרשב"א סי' תיח. ד"ה רבי בנאה (אוה"ת ח"ש קיט, ב ואילך. שם כרך ב' תמב א ואילך).}}. | א. אין דער היינטיקער סדרה שטייט: "ותמת שרה בקרית ארבע היא חברון בארץ כנען". טייטשט דער זהר אַז שרה איז אַ רמז (אָנדייט) אויף דעם גוף און אברהם – אויף דער נשמה{{הערה|זע שו"ת הרשב"א סי' תיח. ד"ה רבי בנאה (אוה"ת ח"ש קיט, ב ואילך. שם כרך ב' תמב א ואילך).}}. | ||
| שורה 62: | שורה 64: | ||
ט. כאָטש דער טעם אויף דעם איז ווייל "יפה שיחתן של עבדי אבות", אָבער ביי וועלכן ענין ווערט דאָס דערציילט אין תורה? אין אַן ענין פון אַ שידוך און אַ חתונה. פון דעם איז פאַרשטאַנדיק, אַז אויסער דער מעלה פון שיחתן של עבדי אבות איז די מעלה אויך דער ענין פון אַ חתונה. | ט. כאָטש דער טעם אויף דעם איז ווייל "יפה שיחתן של עבדי אבות", אָבער ביי וועלכן ענין ווערט דאָס דערציילט אין תורה? אין אַן ענין פון אַ שידוך און אַ חתונה. פון דעם איז פאַרשטאַנדיק, אַז אויסער דער מעלה פון שיחתן של עבדי אבות איז די מעלה אויך דער ענין פון אַ חתונה. | ||
די דערקלערונג דערפון איז: אַז אַ איד גייט בויען א אידישע הויז, איז דאָס אַ בנין עדי עד (אויף אייביק), ווייל ער בויט עס על פי תורה, וואָס איז אַ תורת חיים וועלכע איז געגעבן געוואָרן פון דעם וועלכער לעבט אייביק, און ממילא ווערט ער אויך "ואתם הדבקים בד' אלקיכם חיים כלכם היום"{{הערה|[[דברים פרק ד|דברים ד, ד]].}}, און די הויז וואָס ער בויט ווערט אויך אַ בנין נצחי וואָס נאָר דאַן הייסט דאָס חיים באמת{{הערה|וכמו נהר המכזב אפילו רק אחת בשבע שנים (היקף שלם בשנים, וכמו שבוע בימים) אינו נקרא מים חיים (פרה פ"ח מ"ט. וראה [[לקוטי תורה/מטות|לקו"ת מטות]] פג, ג).}}. | די דערקלערונג דערפון איז: אַז אַ איד גייט בויען א אידישע הויז, איז דאָס אַ בנין עדי עד (אויף אייביק), ווייל ער בויט עס על פי תורה, וואָס איז אַ תורת חיים וועלכע איז געגעבן געוואָרן פון דעם וועלכער לעבט אייביק, און ממילא ווערט ער אויך "ואתם הדבקים בד' אלקיכם חיים כלכם היום"{{הערה|[[דברים פרק ד|דברים ד, ד]].}}, און די הויז וואָס ער בויט ווערט אויך אַ בנין נצחי וואָס נאָר דאַן הייסט דאָס חיים באמת{{הערה|וכמו נהר המכזב אפילו רק אחת בשבע שנים (היקף שלם בשנים, וכמו שבוע בימים) אינו נקרא מים חיים (פרה פ"ח מ"ט. וראה [[לקוטי תורה (אדמו"ר הזקן)/מטות|לקו"ת מטות]] פג, ג).}}. | ||
דערפאַר שטייט{{הערה|תרגום יונתן כד, כג. בראשית רבה ס, ו. (געבראַכט אין פירש"י בראשית כד, כב). מדרש הגדול.}} אַז דאָס וואָס אליעזר האָט געגעבן רבקה'ן אַ "נזם זהב בקע משקלו" און "שני צמידים עשרה זהב משקלם" איז דאָס געווען פאַר קידושין, און עס איז געווען אַנטקעגן דעם מחצית השקל בקע לגלגלת – וואָס דאָס איז די מצוה פון צדקה וועלכע ווערט אָנגערופן "כללות המצוות"{{הערה|ב"ב ט, א.}}, און אַנטקעגן די צוויי לוחות מיט די עשרת הדברות, – וואָס דאָס איז די "כללות התורה" וועלכע אידן האָבן אויף זיך גענומען מיט אַ קבלת עול – זאָגנדיק "נעשה" פאַר "נשמע"{{הערה|שבת פח, א.}} – וואָרום דער יסוד פון בויען אַ אידישע שטוב אין תורה ומצוה מיט קבלת עול. | דערפאַר שטייט{{הערה|תרגום יונתן כד, כג. בראשית רבה ס, ו. (געבראַכט אין פירש"י בראשית כד, כב). מדרש הגדול.}} אַז דאָס וואָס אליעזר האָט געגעבן רבקה'ן אַ "נזם זהב בקע משקלו" און "שני צמידים עשרה זהב משקלם" איז דאָס געווען פאַר קידושין, און עס איז געווען אַנטקעגן דעם מחצית השקל בקע לגלגלת – וואָס דאָס איז די מצוה פון צדקה וועלכע ווערט אָנגערופן "כללות המצוות"{{הערה|ב"ב ט, א.}}, און אַנטקעגן די צוויי לוחות מיט די עשרת הדברות, – וואָס דאָס איז די "כללות התורה" וועלכע אידן האָבן אויף זיך גענומען מיט אַ קבלת עול – זאָגנדיק "נעשה" פאַר "נשמע"{{הערה|שבת פח, א.}} – וואָרום דער יסוד פון בויען אַ אידישע שטוב אין תורה ומצוה מיט קבלת עול. | ||
| שורה 120: | שורה 122: | ||
צו תפילין דארף אבער אויך א תלמיד חכם אנקומען, ווייל תפילין איז דאך משעבד זיין קאפ און הארץ, און דאס טוט אויף דעם פארבונד פון דעם כוח פון אויבן מיט דעם '''מענטש''', אנדערש ווי א ספר תורה וואס איר ענין איז דער פארבונד פון דעם דאזיקן כוח מיט '''וועלט'''. | צו תפילין דארף אבער אויך א תלמיד חכם אנקומען, ווייל תפילין איז דאך משעבד זיין קאפ און הארץ, און דאס טוט אויף דעם פארבונד פון דעם כוח פון אויבן מיט דעם '''מענטש''', אנדערש ווי א ספר תורה וואס איר ענין איז דער פארבונד פון דעם דאזיקן כוח מיט '''וועלט'''. | ||
טז. דאס וואס ביי אברהם אבינו איז ביי דער שבועה ניט געווען קיין ספר תורה און תפילין נאר די מצות מילה דוקא – וועט מען עס פארשטיין דורך דער הקדמה פון דער באוואוסטער קשיא{{הערה|געבראכט אין [[תורה אור/לך לך#בעצם היום הזה נמול אברהם|תורה אור פ' לך ד"ה בעצם היום הזה]].}}: וויבאלד אז אברהם אבינו האט דאך מקיים געווען די גאנצע תורה{{הערה|יומא כח, ב.}}, פארוואס האט ער געווארט מיט מצות מילה ביז דער אויבערשטער וועט אים הייסן? | טז. דאס וואס ביי אברהם אבינו איז ביי דער שבועה ניט געווען קיין ספר תורה און תפילין נאר די מצות מילה דוקא – וועט מען עס פארשטיין דורך דער הקדמה פון דער באוואוסטער קשיא{{הערה|געבראכט אין [[תורה אור (אדמו"ר הזקן)/לך לך#בעצם היום הזה נמול אברהם|תורה אור פ' לך ד"ה בעצם היום הזה]].}}: וויבאלד אז אברהם אבינו האט דאך מקיים געווען די גאנצע תורה{{הערה|יומא כח, ב.}}, פארוואס האט ער געווארט מיט מצות מילה ביז דער אויבערשטער וועט אים הייסן? | ||
דער תירוץ אויף דעם איז, לויט דעם וואס ס'איז באוואוסט וועגן דעם אויפטו פון מתן תורה אויף די מצוות וועלכע די אבות האבן מקיים געווען נאך פריער. פאר מתן תורה איז געווען די גזירה אז בני רומי לא ירדו לסוריא ובני סוריא לא יעלו לרומי{{הערה|שמות רבה פי"ב, ב.}}, ד.ה. אז עס זאל ניט זיין קיין פארבונד פון רוחניות מיט גשמיות, און ביי מתן תורה איז די דאזיקע גזירה בטל געווארן. עס איז געווארן א מעגלעכקייט אויף אזא פארבונד. מתן תורה האט אויפגעטאן אז אויב א איד איז מקיים א מצוה מיט א גשמיות'דיקע זאך, ווערט דער דבר הגשמי – הייליק. | דער תירוץ אויף דעם איז, לויט דעם וואס ס'איז באוואוסט וועגן דעם אויפטו פון מתן תורה אויף די מצוות וועלכע די אבות האבן מקיים געווען נאך פריער. פאר מתן תורה איז געווען די גזירה אז בני רומי לא ירדו לסוריא ובני סוריא לא יעלו לרומי{{הערה|שמות רבה פי"ב, ב.}}, ד.ה. אז עס זאל ניט זיין קיין פארבונד פון רוחניות מיט גשמיות, און ביי מתן תורה איז די דאזיקע גזירה בטל געווארן. עס איז געווארן א מעגלעכקייט אויף אזא פארבונד. מתן תורה האט אויפגעטאן אז אויב א איד איז מקיים א מצוה מיט א גשמיות'דיקע זאך, ווערט דער דבר הגשמי – הייליק. | ||
| שורה 150: | שורה 152: | ||
ער מאכט ביי זיך א חשבון אז איסורים איז ער דאך ניט עובר, ווי דער לשון אין מאמר איז, ולא עבר עבירה מימיו, און בפרט אז ער לערנט תורה און איז מקיים מצוות, האט ער דאך אפגעגעבן דעם אויבערשטן אלץ וואס אים קומט, און די איבעריקע איז זיין אייגענער כוח – זאגט מען אים אז אלץ וואס ער פארמאגט, און זיין גאנצע מציאות, איז ניט זיין כוח און שטארקייט, נאר ער מוז מודה זיין אז דאס גאנצע געהערט צום אויבערשטן, און ממילא מוז ער אים אלץ אפצאלן. | ער מאכט ביי זיך א חשבון אז איסורים איז ער דאך ניט עובר, ווי דער לשון אין מאמר איז, ולא עבר עבירה מימיו, און בפרט אז ער לערנט תורה און איז מקיים מצוות, האט ער דאך אפגעגעבן דעם אויבערשטן אלץ וואס אים קומט, און די איבעריקע איז זיין אייגענער כוח – זאגט מען אים אז אלץ וואס ער פארמאגט, און זיין גאנצע מציאות, איז ניט זיין כוח און שטארקייט, נאר ער מוז מודה זיין אז דאס גאנצע געהערט צום אויבערשטן, און ממילא מוז ער אים אלץ אפצאלן. | ||
און אויף דעם איז די שבועה פון לשון שובע (זאטקייט) וואס מען גיט אים א כוח פון אויבן, הקב"ה עוזרו, דער אויבערשטער העלפט אז מען זאל האבן די איבערצייגונג אז קיין אייגענע איז אינגאנצן ניטא, און ממילא מוז מען פון אלע ענינים פון דער וועלט מאכן אלקות, ווארום די גאנצע וועלט געהערט צום אויבערשטן. און ווען מען נעמט דעם כוח און מען איז דאס ממשיך אין וועלט, נאכדעם ווי מען מאכט א ברכה (וואס ברכה איז מלשון המבריך{{הערה|[[תורה אור/מקץ|תורה אור מקץ]] דף לז ע"ג.}} – המשכה למטה) דעמאלט ווערט "והארץ נתן לבני אדם"{{הערה|[[תהלים פרק קטו|תהלים קטו, טז]]. ברכות לה, סע"א.}}: ער באקומט א מקצת, א טייל וואט ווערט זיינע. | און אויף דעם איז די שבועה פון לשון שובע (זאטקייט) וואס מען גיט אים א כוח פון אויבן, הקב"ה עוזרו, דער אויבערשטער העלפט אז מען זאל האבן די איבערצייגונג אז קיין אייגענע איז אינגאנצן ניטא, און ממילא מוז מען פון אלע ענינים פון דער וועלט מאכן אלקות, ווארום די גאנצע וועלט געהערט צום אויבערשטן. און ווען מען נעמט דעם כוח און מען איז דאס ממשיך אין וועלט, נאכדעם ווי מען מאכט א ברכה (וואס ברכה איז מלשון המבריך{{הערה|[[תורה אור (אדמו"ר הזקן)/מקץ|תורה אור מקץ]] דף לז ע"ג.}} – המשכה למטה) דעמאלט ווערט "והארץ נתן לבני אדם"{{הערה|[[תהלים פרק קטו|תהלים קטו, טז]]. ברכות לה, סע"א.}}: ער באקומט א מקצת, א טייל וואט ווערט זיינע. | ||
יח. אזוי ווי אין א שבועה גשמית דארף מען האלטן א ספר תורה אדער על כל פנים תפילין כדי מען זאל באקומען דעם כוח פון אויבן, אזוי איז אויך אין עבודה רוחנית. | יח. אזוי ווי אין א שבועה גשמית דארף מען האלטן א ספר תורה אדער על כל פנים תפילין כדי מען זאל באקומען דעם כוח פון אויבן, אזוי איז אויך אין עבודה רוחנית. | ||
| שורה 158: | שורה 160: | ||
און דער ענין פון האלטן א ספר תורה און תפילין אין אויבנדערמאנטן זין פועל'ט אויף אים ער זאל זיין א "מודה בכולו", אז אלץ געהערט צום אויבערשטן, וועט ער שוין במילא פארשפארן די שבועת הביטוי און אנדערע שבועות. | און דער ענין פון האלטן א ספר תורה און תפילין אין אויבנדערמאנטן זין פועל'ט אויף אים ער זאל זיין א "מודה בכולו", אז אלץ געהערט צום אויבערשטן, וועט ער שוין במילא פארשפארן די שבועת הביטוי און אנדערע שבועות. | ||
לויט דעם וועט אויך זיין פארשטאנדיק, וואס די שבועה לערנט מען אפ פון דער שבועה פון אברהם אבינו בנוגע דער חתונה פון יצחק'ן מיט רבקה'ן, וואס דאס איז דער ענין פון יחוד מ"ה וב"ן, א יחוד כללי{{הערה|זע [[לקוטי תורה/ברכה|לקוטי תורה ברכה]] צו, ג. אור התורה חיי שרה ד"ה יפה שיחתן.}}, ווי עם איז באוואוסט בספרי הקבלה. במילא לערנט מען דערפון אויך אפ וועגן מודה במקצת, וואט דאס איז אויך א כללות'דיקער ענין אין עבודה. | לויט דעם וועט אויך זיין פארשטאנדיק, וואס די שבועה לערנט מען אפ פון דער שבועה פון אברהם אבינו בנוגע דער חתונה פון יצחק'ן מיט רבקה'ן, וואס דאס איז דער ענין פון יחוד מ"ה וב"ן, א יחוד כללי{{הערה|זע [[לקוטי תורה (אדמו"ר הזקן)/ברכה|לקוטי תורה ברכה]] צו, ג. אור התורה חיי שרה ד"ה יפה שיחתן.}}, ווי עם איז באוואוסט בספרי הקבלה. במילא לערנט מען דערפון אויך אפ וועגן מודה במקצת, וואט דאס איז אויך א כללות'דיקער ענין אין עבודה. | ||
יט. די אנווייזונג לפועל פון דעם גאנצן ענין איז, אז בשעת מען גייט ארויס אין וועלט, דארף מען וויסן א כללות'דיקן ענין, אז דער יסוד פון עבודה איז – מען זאל מיטנעמען א ספר תורה מיט זיך, הארעווען אין תורה אויף וויפל עס איז נאר דא – לויט דעם שולחן ערוך – צייט, און אין די איבעריקע צייט זאל על כל פנים זיין די הנהגה מיט שיעבוד המוח והלב, וועט דאס אים אויך געבן דעם כוח אויף מאכן אלע זיינע גשמיות'דיקע ענינים – כלים צו אלקות. | יט. די אנווייזונג לפועל פון דעם גאנצן ענין איז, אז בשעת מען גייט ארויס אין וועלט, דארף מען וויסן א כללות'דיקן ענין, אז דער יסוד פון עבודה איז – מען זאל מיטנעמען א ספר תורה מיט זיך, הארעווען אין תורה אויף וויפל עס איז נאר דא – לויט דעם שולחן ערוך – צייט, און אין די איבעריקע צייט זאל על כל פנים זיין די הנהגה מיט שיעבוד המוח והלב, וועט דאס אים אויך געבן דעם כוח אויף מאכן אלע זיינע גשמיות'דיקע ענינים – כלים צו אלקות. | ||